Toplumun büyük bir çoğunluğu hayatından memnun değil; sevdiği yerde yaşamıyor, sevdiği işi yapmıyor… Hep bir mecburiyet içerisinde olduğunu ifade ediyor insanlar. Çalışmak zorundayım… evim olmak zorunda… Çocuğum iyi okulda okusun diye çok çalışmak durumundayım…

Hiç kimse kendisi için bir şey yapmıyor… Yapmak içinde cesareti yok. Hayal bile kurmaktan korkuyor.

Kim söyledi sana? Kim öğretti sana şunu, bunu yapmak zorunda olduğunu? Bunlar kimin sözleri? Hiç durup sordun mu kendine? İçimde kimlerin isteklerini, dayatmalarını değişmez bir gerçekmiş gibi kabul etmişim… Kimin arzuları için yaşıyorum? Ve nasıl başkalarının düşünce ve isteklerini kendi düşünce ve isteklerim sandım?

Bebekliğimizden buyana bize neyin doğru neyin yanlış olduğunu öğreten bir çevrede büyüdük. Çevremiz, kişiliğimize uyan yada uymayan öğretiler bize empoze ettiler. Başta ebeveynlerimiz, okulda öğretmenlerimiz, ninelerimiz, dedelerimiz… Peki öğrendik de bir sürü şeyi sonra ne oldu? Asıl problem burada; onların öğrettiklerini kendim sandım. Kendi istek ve arzularım sandım ve sorgulamadan yaşamaya başladım. Sonra mutsuz oldum, yaşadıkça daha da mutsuz oldum… Sonra kendime dünya ağır gelmeye başladı ve kendimi rahatlatmak için; yapmak zorundayım sistem böyle dedim. Kendimde cesaret bulamadım değişmek için, kendi düşünce ve isteklerimi bulmak için… Mutsuz olsam da orası bildiğim yerdi…

Oysa ki, hiç kimsenin hayatını yaşamak zorunda değiliz. Belki istediğimiz değişim birden olmaz ama bunun için küçük hedefler belirleyip küçük adımlar atabiliriz. Örneğin; işini sevmiyorsun ve iş değiştirmek istiyorsun. Bunu belki hemen yapamazsın kendine belli bir süre verirsin. Bu sırada çalışabileceğin iş alanlarını ve iş yerlerini belirlersin. Başvurularını yaparsın…

Sen değişim için gayretten sorumlusun…